Galeria na brzād voor de vierde keer: mede-eigenaar van Beetz beschuldigt directie van fouten die honderden logistieke bedrijven zullen treffen

Voor de vierde keer in zes jaar tijd is Duitsland getuige van de ondergang van een van Europa's bekendste winkelketens. Galeria, de opvolger van de legendarische merken Kaufhof en Karstadt, heeft opnieuw een faillissementsaanvraag ingediend bij de rechtbank in Düsseldorf. Deze keer is de publieke aandacht echter niet alleen gericht op het lot van de werknemers en de 83 operationele warenhuizen, maar vooral op het ongekende, openlijke conflict binnen het bedrijf. Mede-eigenaar Bernd Beetz viel het huidige management openlijk en botweg aan en beweerde dat een nieuw faillissement onnodig was. Voor de honderden transport-, logistiek- en bezorgbedrijven die de keten bedienen – waaronder veel Poolse bedrijven – vormt dit nieuws een reële en directe financiële bedreiging.

Vierde faillissement in zes jaar tijd - een schandelijke prestatie op de Europese markt.

De geschiedenis van Galeria Galeria is een kroniek van opeenvolgende crises. De eerste aanvraag voor faillissementsbescherming werd ingediend in 2020, aan het begin van de COVID-19-pandemie, toen lockdowns de fysieke detailhandel vrijwel volledig lamlegden. De tweede volgde in 2022, toen inflatie, stijgende energiekosten en veranderende koopgewoonten van consumenten de vleugels van traditionele warenhuizen effectief afknipten. De derde crisis vond plaats in 2024, toen Signa Holding – de toenmalige eigenaar van de keten – instortte, waardoor er naar nieuwe investeerders gezocht moest worden. De vierde aanvraag, ingediend in 2025, sloot symbolisch de cirkel.

Voor marktwaarnemers is dit feit niet zomaar een statistiek. Het duidt op een structurele crisis in een bedrijfsmodel dat – ondanks diverse kansen op een ingrijpende transformatie – er niet in is geslaagd zichzelf effectief te herstellen. Elke daaropvolgende faillissementsprocedure brengt systeemkosten met zich mee: voor schuldeisers, werknemers, aannemers en financiële instellingen. In het geval van Galeria Galeria zijn deze kosten cumulatief, wat leidt tot een spiraal van wantrouwen in de markt.

Beetz versus Hellenbock: een openbare strijd om verantwoording.

Wat deze crisis onderscheidt van eerdere crises, is het ongekende karakter van het interne conflict binnen het bedrijf zelf. Bernd Beetz – een zakenman en investeerder verbonden aan de investeringsmaatschappij die samen met het Amerikaanse fonds NRDC Galeria in de zomer van 2024 overnam – heeft publiekelijk de competentie en beslissingen van de raad van bestuur onder leiding van Tilo Hellenbock in twijfel getrokken.

In een verklaring aan de vakpers nam Beetz geen blad voor de mond. Hij benadrukte dat de nieuwe eigenaren het bedrijf onder extreem moeilijke omstandigheden hadden overgenomen en aanzienlijk eigen vermogen en tientallen manuren hadden geïnvesteerd in de wederopbouw na het faillissement van Sign. Hun inspanningen omvatten onder meer een radicale herziening van de merkidentiteit – waarbij de historische merken Kaufhof en Karstadt uit de naam werden verwijderd – en de verplaatsing van het hoofdkantoor van Essen naar Düsseldorf. Dit alles in een poging om een ​​zwaar verleden achter zich te laten en een werkelijk nieuw hoofdstuk te beginnen.

Volgens Beetz heeft het operationele managementteam echter geen gelijke tred kunnen houden met deze ambities. De mede-eigenaar wijst op drie fundamentele gebieden van verwaarlozing:

• Assortimentsbeheer — het ontbreken van een duidelijk, samenhangend en gedurfd productbeleid dat de Gallery duidelijk zou onderscheiden van de concurrentie, zowel in de fysieke als de online markt;
• Klantgerichtheid — onvoldoende aanpassing van het aanbod en de winkelervaring aan de verwachtingen van de moderne, steeds veeleisender en mobielere consument;
• Het tempo van de transformatie — Een te trage en onvoldoende rigoureuze implementatie van noodzakelijke operationele veranderingen, ondanks duidelijke marktsignalen die de urgentie van actie aangeven.

Beetz stelt het concept van traditionele warenhuizen niet ter discussie. Integendeel, zijn these is in wezen optimistisch: hij betoogt dat dit format nog steeds bestaansrecht heeft, zolang het maar met absolute operationele excellentie en een duidelijke marktidentiteit wordt geleid. Het probleem is dat Galeria onder de huidige leiding deze excellentie niet heeft bereikt.

Logistiek en transport in brand – wie draait op voor de fouten van het management?

Voor de lezers van EURODEBT.eu is de kern van de zaak echter niet het persoonlijke karakter van het conflict binnen de raad van bestuur, maar veeleer de concrete, meetbare gevolgen van een nieuw faillissement voor bedrijven die de toeleveringsketen van Galeria bedienen. En deze gevolgen zijn ernstig en direct.

Als exploitant van 83 warenhuizen in heel Duitsland genereert Galeria een aanzienlijke vraag naar logistieke diensten. Dit omvat wegtransport, warehousing, last-mile logistics, retourbeheer, cross-docking en vele andere gespecialiseerde diensten. Dit netwerk werkt samen met honderden partijen – van grote logistieke bedrijven en gespecialiseerde opslagbedrijven tot kleinere regionale vervoerders.

Het indienen van een faillissementsaanvraag zet automatisch een aantal juridische mechanismen in gang die rechtstreeks van invloed zijn op de positie van aannemers:

• Betalingsopschorting — De curator neemt de controle over de kasstroom van het bedrijf over en kan de betaling van vorderingen aan dienstverleners opschorten;
• Het betwisten van eerdere betalingen — De faillissementswetgeving maakt het mogelijk om transacties aan te vechten die binnen een bepaalde periode vóór de faillissementsverklaring hebben plaatsgevonden, wat theoretisch betekent dat zelfs reeds ontvangen geld kan worden teruggevorderd;
• Onzekerheid over de voortzetting van contracten — De beheerder heeft het recht om contracten eenzijdig te beëindigen of opnieuw te onderhandelen, waardoor bestaande partners in een uiterst moeilijke onderhandelingspositie terechtkomen;
• Betalingsknelpunten in de gehele keten — Bedrijven die geen betalingen van Galeria ontvangen, kunnen problemen ondervinden bij het voldoen aan hun eigen verplichtingen jegens onderaannemers, chauffeurs of leasemaatschappijen.

Kleinere bedrijven – het mkb – lopen een bijzonder hoog risico, omdat hun inkomsten vaak sterk geconcentreerd zijn bij één enkele klant. Als een winkelcentrum 20, 30 of meer procent van de omzet van zo'n bedrijf vertegenwoordigt, kan een betalingsachterstand het voortbestaan ​​ervan snel bedreigen.

Poolse transportbedrijven centraal in de Europese crisis

Het is de moeite waard om een ​​aspect te benadrukken dat met name voor Poolse ondernemers van belang is. Poolse transport- en logistieke bedrijven spelen een fundamentele rol in de dienstverlening aan de Duitse detailhandel. De Poolse transportsector is een van de grootste en sterkste in Europa – Poolse vrachtwagens domineren de Europese wegen en veel ervan leveren regelmatig aan winkelketens in Duitsland.

In het geval van Galeria kunnen Poolse transporteurs zowel direct – als netwerkpartners – als indirect betrokken zijn, als onderaannemers van grote Europese logistieke bedrijven die contracten met Galeria hebben. In beide gevallen is het risico reëel. Poolse transportbedrijven moeten onmiddellijk controleren:

• het bedrag aan lopende, onbetaalde vorderingen op de galerie of de daaraan verbonden bedrijven;
• de algemene voorwaarden van de debiteurenverzekering en de actuele kredietlimieten die de verzekeraar toestaat;
• Contractuele bepalingen betreffende de zekerstelling van vorderingen en de mogelijkheid tot opschorting van diensten;
• de juridische status van eventuele garanties of toezeggingen die zijn gedaan ter zekerstelling van het contract.

In geval van faillissement van een buitenlandse aannemer is snel juridisch handelen eveneens cruciaal: het indienen van een vordering in een faillissementsprocedure binnen de wettelijke termijn is een noodzakelijke voorwaarde voor deelname aan de verdeling van de faillissementsboedel.

De markt voor kredietverzekeringen en handelskrediet: een waarschuwing om wakker te worden.

Het vierde faillissement in zes jaar tijd heeft nog een ander, vaak over het hoofd gezien, maar uiterst belangrijk effect op de markt: een dramatische en waarschijnlijk onomkeerbare daling van het vertrouwen van handelsverzekeraars in Galeria als aannemer.

Kredietverzekeraars – zoals Euler Hermes (Allianz Trade), Coface en Atradius – houden de financiële situatie van duizenden bedrijven continu in de gaten en passen de kredietlimieten die aan hun klanten worden aangeboden daarop aan. Bij een faillissement of zelfs bij de eerste tekenen van financiële problemen verlagen verzekeraars de verleende limieten doorgaans onmiddellijk of trekken ze deze volledig in.

Voor de leveranciers en logistieke partners van Galeria is dit een concrete realiteit: handel drijven met een bedrijf in faillissement vindt plaats zonder noemenswaardige zekerheid. Handelskrediet – de mogelijkheid om goederen of diensten te leveren met uitgestelde betaling – is niet langer verzekerbaar. In de praktijk is vooruitbetaling of contante betaling bij levering de enige acceptabele vorm van afwikkeling.

Voor de logistieke sector, waar de marges doorgaans klein zijn en de cashflow cruciaal is, is dit afrekeningsmodel zeer problematisch. Transportbedrijven moeten eerst de kosten voor brandstof, arbeid, verzekeringen en afschrijving van het wagenpark dekken voordat ze überhaupt een factuur kunnen versturen. De eis tot vooruitbetaling door de debiteur, wanneer diezelfde partij zich in een faillissementsprocedure bevindt, is praktisch onmogelijk na te komen.

Het domino-effect – een reële bedreiging voor de gehele waardeketen.

Economen en risicoanalisten gebruiken de term 'domino-effect' om een ​​situatie te beschrijven waarbij het faillissement van een grote onderneming een kettingreactie van problemen voor haar tegenpartijen teweegbrengt. In het geval van Galeria Galeria is deze dreiging zeer reëel.

Het patroon is altijd hetzelfde: een grote detailhandelaar komt zijn betalingsverplichtingen aan een logistieke dienstverlener niet na. De logistieke dienstverlener, wiens vorderingen zijn bevroren in een faillissementsprocedure, komt in liquiditeitsproblemen terecht. Daardoor voldoet hij te laat of onvolledig aan zijn verplichtingen jegens transportonderaannemers. Deze onderaannemers hebben op hun beurt moeite om de leasekosten, verzekeringen of salarissen van chauffeurs op tijd te betalen. De keten van problemen verspreidt zich als een golf – van de kern (Galeria) naar een steeds bredere kring van entiteiten, die mogelijk weinig contact hebben met het oorspronkelijke probleem.

De omvang van dit fenomeen zou in het geval van Galeria Galeria aanzienlijk kunnen zijn. De keten van 83 warenhuizen, die duizenden mensen in dienst heeft, genereert een omzet en goederenstromen waarbij tientallen, zo niet honderden, transport- en logistieke bedrijven van verschillende groottes en met uiteenlopende bedrijfsprofielen betrokken zijn.

Het vooruitzicht van curatele – wat nu?

Na het faillissement zal de rechtbank in Düsseldorf een curator aanstellen om de activa van het bedrijf veilig te stellen en de procedure te leiden. In de eerste fase – de zogenaamde voorlopige procedure – ligt de prioriteit bij het waarborgen van de operationele continuïteit, dat wil zeggen het in stand houden van de activiteiten van de warenhuizen en het behoud van banen.

Voor logistieke partners zullen de beslissingen van de curator met betrekking tot de voortzetting van contracten cruciaal zijn. De curator heeft de bevoegdheid om contracten selectief te handhaven of te beëindigen, op basis van de winstgevendheid voor de faillissementsboedel. Logistieke bedrijven die essentieel worden geacht voor de voortzetting van het netwerk kunnen rekenen op voortgezette samenwerking, zij het onder aangepaste financiële voorwaarden.

In deze context is het cruciaal voor transport- en logistieke bedrijven om actief hun positie in dit proces te beheren – om vorderingen tijdig in te dienen, contact te onderhouden met de curator en alle informatie uit de procedure continu te volgen.

De bredere context – De crisis in de Europese fysieke detailhandel

Het verhaal van Galeria is geen op zichzelf staande uitzondering. Het maakt deel uit van een bredere, structurele transformatietrend in de Europese retailmarkt. De groei van e-commerce, veranderingen in consumentengedrag na de pandemie, inflatie van de operationele kosten en de vastgoedprijzen – al deze factoren samen creëren een uiterst uitdagende omgeving.rodoeen vooruitblik voor traditionele warenhuizen.

Voorbeelden uit andere Europese markten zijn eveneens veelzeggend: de Britse keten Debenhams, het Italiaanse La Rinascente en de Belgische ING-winkelketens kampen, of hebben gekampt, met vergelijkbare uitdagingen. Duitsland, met zijn sterke consumentencultuur en dicht netwerk van fysieke winkels, kon deze golf lange tijd weerstaan. De opeenvolgende faillissementen van de Galeria-winkelcentra tonen echter aan dat ook dit bolwerk begint te wankelen.

Beetz heeft gelijk als hij stelt dat het warenhuismodel niet gedoemd is te mislukken, maar alleen als het aanbod en de winkelervaring radicaal opnieuw worden gedefinieerd. Voorbeelden zoals El Corte Inglés in Spanje en Selfridges in het Verenigd Koninkrijk laten zien dat grootschalige detailhandel winstgevend kan zijn wanneer uniciteit, kwaliteit en beleving voorrang krijgen boven massamarkt en prijs. Het winkelcentrum is er tot nu toe niet in geslaagd deze weg succesvol te bewandelen.

Risicobeoordeling voor logistieke partners - Aanbevelingen van EURODEBT.eu

In het licht van bovenstaande analyses dienen transport- en logistieke bedrijven die met Galeria samenwerken of een dergelijke samenwerking overwegen, rekening te houden met de volgende risicofactoren:

• Betalingsrisico - ZEER HOOG. Het vierde faillissement in zes jaar tijd is een harde waarschuwing. Een gebrek aan betalingsbetrouwbaarheid in het verleden, ingetrokken verzekeringslimieten en geen toegang tot handelskrediet maken van Galeria een aannemer met een hoog risico.
• Risico op contractverlenging - HOOG. De curator kan bestaande contracten te allen tijde beëindigen of heronderhandelen. Logistieke bedrijven moeten voorbereid zijn op plotselinge wijzigingen in de voorwaarden of beëindiging van de samenwerking.
• Risico op domino-effect - MATIG TOT HOOG. afhankelijk van de concentratie van de inkomsten uit het winkelcentrumcontract in de totale omzet van het bedrijf. Hoe hoger het aandeel van het winkelcentrum in de omzet, hoe hoger het systeemrisico voor de gehele onderneming.
• Juridisch risico – MATIG. De mogelijkheid voor de curator om betalingen aan te vechten die vóór de faillissementsverklaring zijn gedaan, vereist overleg met een advocaat die gespecialiseerd is in faillissementsrecht – met name in de context van het Duitse recht.

Samenvatting - Les voor de markt

De zaak Galeria is opnieuw een pijnlijke herinnering dat zelfs ogenschijnlijk stabiele, grote en bekende merken een aanzienlijk financieel risico kunnen vormen voor hun zakenpartners. Het interne conflict tussen de mede-eigenaar en het management bemoeilijkt de prognoses en verkleint de kans op een snel en efficiënt herstel van de crisis.

Voor de transport- en logistieke sector – zowel in Duitsland als in Polen – is de belangrijkste les die is geleerd de noodzaak van constante, actieve monitoring van de financiële positie van belangrijke contractanten. Instrumenten zoals business intelligence, solvabiliteitsrapporten, kredietlimieten en kredietverzekeringen zijn geen luxe, maar een noodzaak in de huidige wereld.rodowaarbij één grote, onbetrouwbare debiteur het voortbestaan ​​van het hele bedrijf kan bedreigen.

Het winkelcentrum kan overleven. Een nieuwe beheerder, een nieuwe operationele strategie en wellicht een nieuwe investeerder uit de sector zouden de keten een nieuwe kans kunnen geven. Voor leveranciers en logistieke partners, die nu te maken hebben met bevroren vorderingen, zijn filosofische overwegingen over de toekomst van warenhuizen echter van ondergeschikt belang. Hun grootste zorg is het hier en nu: het innen van openstaande vorderingen en het beschermen van hun eigen financiële liquiditeit.